The End

​

'ముగింపు' అనే మాటలోనే ఏదో తీపి ఉంటుంది. అన్నట్టు తీపి అనే పదానికి తియ్యని రుచి అనే కాకుండా నొప్పి అనే అర్థం కూడా ఉంది తెలుసు కదా! ​సైన్సు చెప్పినా, ప్రకృతి చూపినా, అనుభవం నేర్పినా మొదలంటూ ఉన్నదానికి తుది కూడా ఖచ్చితంగా ఉంటుందన్నది సార్వజనీన సత్యం. అయితే చాలాసార్లు ఆరంభాలు, అంతాలూ రెండూ కూడా ఎప్పుడొస్తాయో మన చేతుల్లో ఉండదు. అసలు ఏదైనా మొదలైనప్పుడే ముగింపు గురించి ఆలోచిస్తామా మనం? మనిషి ఆశా జీవి కదా.. బహుశా అలా ఆలోచించడానికి పెద్దగా ఇష్టపడం అనుకుంటాను. మనకి ఆనందాన్ని కలిగించే వాటి విషయంలో ముగింపనేదే లేకుండా ఆ ఆనందానికి శాశ్వతత్వం సిద్ధిస్తే బాగుండుననిపిస్తుంది. కొన్నిసార్లు అమాయకంగా అవి నిజంగా శాశ్వతమన్న వెర్రి నమ్మకంలోనే బతికేస్తుంటాము ఏదో ఒక రోజు వాస్తవం వాత పెట్టి లేపేవరకూ.. :-)

సినిమా అయిపోగానే చివర్లో 'ది ఎండ్' అని వేస్తారు కదా.. అంటే ఇంక అక్కడితో వారు చెప్పాలనుకున్న కథ అయిపోయిందని అర్థం. కానీ ఆ కథ ఎలా ముగుస్తుందన్న దాన్ని బట్టి ఒకోసారి 'ది ఎండ్' ని చూడటం హమ్మయ్యా అన్నట్టు తేలిగ్గానూ, అదే అంగీకరించలేని ముగింపు చూడాల్సి వస్తే ఓ దీర్ఘ నిట్టూర్పో లేదా ఓ వారం పది రోజుల దాకా ఆ కథ తాలూకు ఆలోచనల్లో మునిగి తేలడమో జరుగుతుంటుంది. అసలు చిత్రం ఏంటంటే, ఏదైనా ప్రారంభంలో సంతోషాన్నిచ్చినప్పుడు అసలది ఎందుకు జరిగింది, ఎలా జరిగింది లాంటి ప్రశ్నలేవీ ఉదయించవు. అదే ముగింపు మాత్రం అంతులేని ప్రశ్నాపత్రంలా ఉంటుంది. ఇలా ఎందుకు జరుగుతోంది, ఎందుకు జరగాలి, నాకే ఎందుకు జరగాలి, ఏదో మేజిక్ జరిగి ఇదంతా మారిపోతే బాగుండు, అసలు ఇది మొదలే అవ్వకుండా ఉంటే ముగింపే చూడాల్సి వచ్చేది కాదు కదా, అసలిదంతా నా దురదృష్టమేనా.. ఇలాంటి శుష్కవాదనలు చేస్తూ గిలగిలలాడిపోతూ ఉంటుంది మనసు. కేవలం ముగింపుని ఎదుర్కోలేనన్న బాధలో నుంచి పుట్టుకొచ్చే పిరికి వేదాంతం అన్నమాట ఇదంతా. అసలు ఎంచక్కా మన తెలుగు సినిమాల్లో (అన్నీ కాకపోయినా చాలావాటిల్లో) లాగా ప్రతీ కథకీ 'శుభం' కార్డు పడితే ఎంత హాయో కదా.. కష్టపడి టికెట్టు కొనుక్కొచ్చి సినిమా చూసిన వాళ్ళు వెళ్ళేప్పుడు స్థిమితంగా వెళ్ళాలనేమో మనవాళ్ళు శుభారంభాలతో పాటు శుభాంతాలనే ఎక్కువగా నమ్ముకుంటుంటారు.

ప్రతీ మనిషికీ పరిమిత జీవితకాలం, ప్రతీ రోజుకీ ఇరవై నాలుగు గంటలే కదా ఉంటాయి. ఈ చిన్న చిన్న జీవితాల్లో ఆరంభాలు తప్ప ముగింపులనేవే లేవనుకోండి, ఉన్న ఈ కాస్త సమయంలో కొత్తవాటికి చోటెక్కడ? అంటే ఇంకోలా చెప్పాలంటే ప్రతీ ఆరంభానికీ ముగింపుంటేనే, ప్రతీ ముగింపు ఇంకో సరి కొత్త ఉదయానికి శ్రీకారం చుట్టే వీలుంటుంది. కానీ అన్నీ తెలిసినా ముగింపు అనేది ఎప్పుడూ భారంగానే తోస్తుంది. ఒక ముగింపు నుంచి మరో ప్రారంభం దాకా నడిచేలోపు చాలా నొప్పులు భరించాలి, కన్నీళ్ళు చిందించాలి, కొత్త పాఠాలు నేర్చుకోవాలి. మనం అవునన్నా కాదన్నా మన ప్రమేయం లేకుండానే ఒక్కో మజిలీ దాటుకుంటూ జీవన పయనం సాగిపోతూనే ఉంటుంది. అప్పుడప్పుడూ వెనక్కి తిరిగి చూస్తే సుదూరపు గతంలో మసక మసగ్గా కనిపించే జ్ఞాపకాలని తల్చుకుని ఓ మెత్తటి నవ్వో, వెచ్చటి కన్నీటి చుక్కో పుడుతుంది. మరుక్షణంలో అడుగు ముందుకు పడి నడక సాగుతూనే ఉంటుంది మరో ముగింపు ఎదురయే దాకా!

ఒకోసారి ముగింపు దానంతటదే తరుముకు రాకుండా మనమే నిర్ణయించుకోవాల్సిన పరిస్థితి ఎదురవొచ్చు. దేన్నైనా సులువుగా చేజార్చుకోకుండా ఎంత శ్రమపడైనా సరే చిక్కబట్టుకోవడమే ఉత్తమమనీ, అందులోనే అమితమైన ఆనందం ఉందనీ, వదులుకోవడం ఎప్పుడూ సరైన పరిష్కారం కాదనేది నిజమే అయినప్పటికీ కొన్నిసార్లు వదిలెయ్యడం, వదిలించుకోవడం, ముగింపుని ఆహ్వానించడం మరింత మేలు చేసే మలుపు అవుతుందనేది కూడా అంతే నిజం అని నేనంటే కాదనగలరా? :-)

చేత చిక్కని తలపుల పిలుపులు కొన్ని..

మనిషి సంఘజీవి అని చెప్పిన వాళ్ళెవరో గానీ మనిషి మనస్తత్వాన్ని గురించి చాలా చాలా ఆలోచించి, ఎంతో లోతుగా అర్థం చేసుకుని చెప్పి ఉంటారేమో అనిపిస్తుంటుంది. మనిషి ఎంతసేపూ చుట్టుపక్కల వేరే మనుషుల కోసం తాపత్రయపడిపోతుంటాడు. అంటే, వాళ్ళు ఎలా బతుకుతారా అని వాళ్ళ కోసం ఆలోచించడం కాదు, చుట్టూ ఉన్న ఈ మనుషులంతా తన మనుగడలో ముఖ్యభాగం అనే దృష్టితో జీవిస్తుంటాడు. బహుశా మనిషికున్న అత్యంత పెద్ద బలహీనత ఒంటరిగా బతకలేకపోవడం అనుకుంటా.. ఎప్పుడైనా, ఏదైనా తెలియని కొత్త ప్రదేశంలో ఇరుక్కుపోయామనుకోండి.. అమ్మో ఎలా బయట పడతామో ఇక్కడ నుంచి అని గుండె బెజారేత్తిపోతుంది. కానీ చుట్టూ పక్కల వేరే ఎవరైనా మనుషులు కనిపించారనుకోండి.. హమ్మయ్యా నేనొక్కడినే కాదులే ఇంకో మనిషి ఉన్నాడు నాకు తోడుగా అని కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. అలాగే, ఏవైనా పెద్ద పెద్ద తుఫాన్లు, వరదలు, భూకంపాలు, సునామీలు లాంటి ఘోరమైన ప్రకృతి వైపరీత్యాలు సంభవించినప్పుడు అంతటి భయంలోనూ, బాధలోనూ కూడా ఈ కష్టం నా ఒక్కడిది కాదు, నాతో పాటు ఇంత మంది మనుషులు తోడుగా ఉన్నారన్న ఆలోచన మనిషికి కొండంత ధైర్యాన్నిస్తుంది. 2012 లో యుగాంతం అదీ ఇదీ అని బోల్డు కథనాలు వినిపిస్తున్నాయి కదా.. అలాంటి యుగాంతం గానీ వస్తే గిస్తే మొత్తం భూమ్మీద ఉన్న మానవ జాతి అంతా ఒకేసారి తుడిచిపెట్టుకు పోయేట్టయితే మరీ గుండెలు బాదుకుని ఏడవాల్సిన అవసరం ఏముందిలే అనిపిస్తుంది. అదే, ఈ ప్రపంచమంతా ఉన్నది ఉన్నట్టుగానే ఏ చీకూ చింతా లేకుండా ముందుకి పోతూ మనకి ఒక్కరికే ఏదన్నా పెద్ద ప్రమాదమో సంభవించడం లేదా ఏ ప్రాణాంతకమైన జబ్బో వచ్చి మనం మాత్రమే చచ్చిపోతాం అని తెలిసిందనుకోండి.. ఆ బాధ వర్ణనాతీతం.. అయ్యో నేనొక్కడినే చచ్చిపోతానా, మిగతా ఈ ప్రపంచమంతా అస్సలేమీ జరగనట్టు, ఏమీ తేడా పడనట్టు ఇంతే మామూలుగా ఉండిపోతుందా అనేది మనసు చివుక్కుమనిపిస్తుంది. నా చుట్టూ నాతో కలిపి అల్లుకున్న నా చిన్ని ప్రపంచంలోని బంధాలన్నీ ఏమైపోతాయో, నేను లేని వెలితి నన్ను ప్రేమించే వాళ్ళ జీవితాల్ని ఎంతగా అతలాకుతలం చేస్తుందో అన్న బాధ మరీ క్రుంగదీస్తుంది మనిషిని. చిత్రం ఏంటంటే, చచ్చిపోయేది మనం అయితే, ఈ లోకంలో నుంచి మాయం అయిపోయేది మనం అయితే, ఈ జీవితాన్ని కోల్పోయేది మనం అయితే, ఆ విషయం గురించి ఎవరికీ పెద్ద చింతన ఏమీ ఉండదు. మనం వెళ్ళిపోయాక కూడా ఇంకా ఇక్కడ మిగిలుండే వాళ్ళ గురించే బాధంతా! మనుషులు చచ్చిపోయాక ఏం  జరుగుతుందో, ఏమవుతామో, అసలు మనకేమైనా స్పృహ ఉండి ఇవన్నీ తెలుస్తాయా లేదా అనేది ఎవరికీ తెలియని విషయం అయినా, ప్రప్రంచ వ్యాప్తంగా మనుషులందరూ చచ్చిపోయాక స్వర్గమో, నరకమో, మరేదో దేవ లోకాలు ఉంటాయని చెప్పి 'చావు'ని బోల్డు ఆశావహ దృక్పథంతో ఎదుర్కొనేలా చెప్తుంటారు. మనిషి ఎంత తెలివైన, చిత్రమైన జంతువు కదా! :-)

సరే, ఎప్పుడో చచ్చిపోయేప్పటి సంగతి ఎలా ఉన్నా, మరి బతికున్నప్పటి మాటేంటి? ఈ భూమ్మీద మనిషి అనుభవించే సుఖదుఃఖాలన్నీ కూడా ప్రత్యక్షంగానో పరోక్షంగానో తన చుట్టూ ఉన్న మనుషుల కారణంగానే పొందుతాడు. కొంత మంది మనుషుల మీద ప్రేమాభిమానాలు పెంచుకోవడంలో, వాళ్ళ సాంగత్యంలో ఎలాగైతే అంతు లేని తృప్తినీ, సంతోషాన్నీ అనుభవిస్తాడో, అచ్చం అవే కారణాల మూలంగా అంతు లేని అసంతృప్తిని, దుఃఖాన్నీ కూడా అనుభవిస్తాడు. వీటన్నీటి పాలబడి నలిగిపోయి ఆలోచించీ చించీ వాళ్ళ మెదళ్ళనీ, మనసుల్నీ చిలికిన గొప్ప గొప్ప తత్వవేత్తలు ఏమంటారంటే.. అసలు మనిషి ఎప్పుడైతే తన ఆనందాన్ని, తన సంతృప్తినీ, తన జీవితాన్నీ తనలో, తన చేతలలో చూసుకోకుండా ఇంకొక వ్యక్తిలోనో, ఇంకొక వ్యక్తి చేతల్లోనే చూసుకోవాలని ఆరాటపడటం మొదలు పెడతాడో, అదే అతని దుఃఖానికి నాంది అవుతుంది. అంతే కదా మరి.. మరో మనిషి అంటే, మళ్ళీ అతని బుర్ర వేరు, బుద్ధి వేరు. ఏ ఇద్దరు మనుషులూ ఎప్పటికీ ఒకేలా ఆలోచించడం, ఒకేలా స్పందించడం అనేది అసాధ్యమైన విషయం. అంచేత, నీ భావాల్ని, ఆశల్ని, ఆలోచనల్ని, అభిప్రాయాల్ని, ఇష్టాయిష్టాలని అచ్చంగా నువ్వు ఊహించినట్టుగానే ఎదుటి వ్యక్తిలో ఉండాలనుకోవడం సమంజసం కాదు, ఎందుకంటే అది అసంభవం కాబట్టి. అలా ఉంటాయన్న భ్రమలో ఎప్పటికీ దొరికే అవకాశం లేని non-existing beings కోసం వెతుక్కుంటూ ఎదురు చూస్తూ తనని తాని కష్టపెట్టుకోవడం తెలివైన పని కూడా కాదు. అంచేత, చివరాఖరికి చెప్పేదేంటంటే, ఏ మనిషైనా ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత ప్రేమించేది, గౌరవించేది ముందు తనకు తానే అయ్యుండాలి. నీకు నువ్వు ఇచ్చుకోవాల్సిన విలువనీ, గౌరవాన్నీ మించింది మరొకటి ఈ ప్రపంచంలో ఏదీ లేదు. నిన్ను మించిన వారు నీ జీవితంలో మరెవరూ ఉండరు. నీ ఆశల్నీ, ఆశయాల్నీ, కలల్నీ, కలబోతల్నీ నీ బ్రతుకు తెర పైన నీకు చేతనైనంతలో నువ్వే చిత్రించుకోవాలి తప్ప ఎవరో వచ్చి అందమైన రంగుల లోకం సృష్టిస్తారన్న భ్రమల్లో ఎదురు చూస్తూ కూర్చోడం మూర్ఖత్వం అవుతుందేమో!

హ్మ్మ్.. ఏదో ఊరుకోలేక నా కరశోష గానీ.. ఓ లెక్కా పత్రం, పద్ధతీ పాడూ లేకుండా నిరంతరం వేనవేల ఆలోచనలు పుట్టుకొస్తుండే మనిషికి... ఇలాంటి చేత చిక్కని తలపుల పిలుపులు ఎన్నో! ఆ వేవేల తలపులు, తపనల మీద నాకే అస్సలు పట్టు చిక్కకపోతుంటే.. ఆ ఆలోచనలన్నీ నా అక్షరాలకి మాత్రం పట్టుబడి రాతల్లో ఒదిగిపోతాయంటారా? :-)